woensdag 29 januari 2020

tekst, uitgesproken bij holocaust monument, nieuwegein.


‘de regen tikt tegen de ruiten
de krant die schrijft; er komt nog meer
ik durf vanavond niet naar buiten,
wat een weer, wat een weer, hè,
wat een weer, wat een weer’


dat vonden ze leuk, nederlandse liedjes zingen met een amerikaans accent.
johnny en jones (hun echte namen waren nol en max) werkten bij de bijenkorf.
maar ze wonnen aan populariteit, vanaf 1936 waren ze fulltime muzikant.
(tegenwoordig zou je ze singer-songwriter noemen).
ze stierven in 1945,
leeggezogen,
uitgeput,
afgebeuld.


ze stierven als ontelbaar velen
en allemaal …


ze waren allemaal als jij en ik

ze waren vader, moeder
ze waren buur of vriend
ze waren zus of broer

ze waren arts of ambtenaar
ze waren musicus of metselaar
ze waren kruidenier of groenteboer
ze speelden nog op straat
of zouden nog geboren worden

ze waren saai of creatief
ze hielden van hun kind, hun lief

ze waren allemaal als jij en ik

en ze zouden …
hun kind’ren konden …
hun plannen waren …

en plots’ling kwamen de zwarte jaren
ze mochten nog een koffer mee,
de trein,
die altijd naar een eindpunt reed

ze waren allemaal als jij en ik

de wereld werd van prikkeldraad
van platgetreden gras,
ontering, dwangarbeid
en kamers vol van gas
waarin de laatste woorden smoorden

en wij zijn net als zij
want wij zijn vader, moeder
en wij zijn buur of vriend
en wij zijn zus of broer

en we zullen …
onze kind’ren kunnen …
onze plannen zijn …

‘de krant die schrijft; er komt nog meer
ik durf vanavond niet naar buiten’

wees wijs,
heb lief,
doe goed
en bewaar de vrede

© ton de gruijter