de stad en haar kantoren

op 22 mei 2013 organiseert de gemeente een kantorenmiddag. toen de burgemeester aantrad, gaf hij al aan de aanpak van leegstand een speerpunt te vinden. het is ook zonde, gebouwen met niks. feit is, dat ondanks de gesignaleerde borden ‘te huur’, er inmiddels wel het nodige gebeurt. kantoren worden omgebouwd tot woonruimte, en de voormalige kcn-tower heeft nu ‘color business centers’ als verhuurder van flexibele kantoorruimte. niet het hoogste gebouw van de stad, wel markant gelegen aan de rand, en ik mocht even het dak op: daar ligt de stad.

de stad en haar kantoren

daar ligt de stad, een nieuw elan,

je voelt het boven op de tower

er groeit een nieuw geloof, de power

van het besef dat ‘t anders kan

er komt een bankstel, een tv

je kunt hier wonen in kantoren

een perspectief is hier geboren

eerst dacht men nog ‘wat moet er mee’

en ook de tower bij de poort

weet leegstand creatief te keren,

kan ruimte flexibiliseren.

d’r is nóg meer ‘niks’ te doen: ga voort!

© ton de gruijter

dodenherdenking 4 mei, nieuwegein: het mooiste meisje

u bent van mij gewend dat ik met een knipoog naar de stad kijk. dat doe ik deze week niet. het weekend van 4 en 5 mei vraagt om respect. de jaarlijkse dodenherdenking in nieuwegein had dit jaar als onderdeel het thema ‘kind en oorlog’. ik mocht daar onderstaande tekst voor leveren.

dodenherdenking 4 mei, nieuwegein:

het mooiste meisje

het mooiste meisje van de stad

loopt langzaam langs een kiezelpad

haar vuisten zijn gebald, gesloten ogen

zij weet niet wat ze achterlaat

en komt nu in een vreemde straat

haar jeugd heeft haar al veel te vroeg bedrogen

en vreemde stemmen in het land

zij voelt nooit meer haar moeders hand

ze hoort al dagen lang een vreemde regen

de huizen gaan in vlammen op

ze denkt nog even aan haar pop

het mooiste meisje kan er niet goed tegen

en druppels vallen op de grond

er komt geen lach meer van haar mond

ze weigert ook nog maar een woord te horen

een wrede heer die vrede claimt

zij is door hem voorgoed ontheemd

voor altijd heeft ze elke strijd verloren

© ton de gruijter

n.b.: voor het gebruik van de afbeelding kreeg ik toestemming van hbg design bv.

tijdens de dodenherdenking werd de tekst met heldere stem voorgedragen door esmeralda plantinga, scholiere uit nieuwegein.

koningslinde nieuwegein

en nu hebben we een koningslinde! op 26 april plantten schoolkinderen, burgemeester backhuis en raadslid de wild een verse koningslinde in park oudegein. een oud gebruik, een ritueel, nu kan de koning veilig de troon bestijgen. aanvankelijk gingen de gedachten uit naar een centraler plek, het stadsplein. maar daar schijnen lindes lastig te wortelen.

koningslinde nieuwegein

ook nieuwegein heeft nu een linde

onwennig nog, z’ is net geplant

symbool van de oranje band

zij toont het koningshuisgezinde

eerst werd een and’re plek gekozen,

het plein bij stadshuis en de kom

dat bleek helaas een beetje dom,

het centrum heeft dat bodemloze

gelukkig is er grond en aarde,

een plaats waar zij fier groeien mag

en men beseft dan op zo’n dag;

zo’n park is toch van grote waarde

en wat zou maxima nu vinden?

wat fluistert zij hem op de troon?

‘ik ben zo blij met jou, je kroon,

en met je mooie geinse linde’

© ton de gruijter 

kinderopvang galecop, de boog

ik kom maar weinig in galecop. toen er gebouwd ging worden verlegde ik mijn fietsroute, omdat ik bewegen buiten de bebouwde kom leuker vond. onlangs was ik er weer. een mooie wijk, ruim en rustig, dat zijn de indrukken. een opvallend gebouw is buurtcentrum de boog. ik ga daar nog een keer verder kijken, nu beperk ik me tot de achterzijde, waar een kinderopvang met buitenplaats zit.

aan de wand is een deel van een kunstwerk te zien. wie slecht kijkt, zoals ik, kan daar ook een klimwand in zien. met een glijbaan er voor. de trap aan de andere kant zie je bijna niet vanuit dat perspectief. een mooi beeld; de klimwand die lokt, maar onbereikbaar lijkt. de moeite van het groot worden. kinderopvang. juist.

kinderopvang galecop, de boog

ja, als je jong bent wil je meer,

de toekomst lijkt hier voor het plukken

maar net te hoog, het wil niet lukken

dan glijd je weg, dan doet het zeer

toch lonkt hier groei, er lijkt houvast

voor wie maar oefent, blijft proberen

uiteind’lijk zal ervaring leren

hoe jij het meest trefzeker tast

met vallen gaat het, dan weer op

de jeugd zit immers vol verlangen

van moeizaam klimmen naar de top

en val je bijna op je kop,

je wordt met liefde opgevangen

zo gaat dat hier in galecop

© ton de gruijter

de stad vergeelt

de stad vergeelt. nee, de brem bloeit nog niet, het zijn de borden die alle bekende routes ombuigen naar alle andere routes. zijn er nog wijken waar niet aan de weg getimmerd wordt? deden we al 4 maanden over een fietspaadje in batau, nu liggen de stedes open, naar de herenstraat wordt omgeleid, de wilhelminabrug krijgt een dekje, rond het ‘anna van rijn’ groeien nieuwe bushaltes, de lek wil ook verder worden ingepast en bij het stadshuis komt een tijdelijk park. dit zijn maar een paar voorbeelden. halte merwestein wordt uitgesteld. zijn de gele borden op?

de stad vergeelt

alsof haar uiterlijk verveelt

en alles anders moet gaan worden

kijk, al die signaleringsborden

waardoor haast elke wijk vergeelt

dan drukt ze weer wat steentjes uit

of legt een tijdelijk groen parkje

-een graafmachien en dan een harkje-

en hier en daar een asfalthuid

ze wil veel meer, maar het tekort

aan borden om ons om te leiden

verschuift het werk naar later tijden,

dan worden plannen opgeschort

waarom niet één voor allemaal,

een bordje met slechts weinig woorden,

zo’n tekst die wij al lang graag hoorden

‘vandaag is alles hier normaal’

© ton de gruijter 

green village en de wind

stormachtige ontwikkelingen, als je het in groot perspectief ziet. boerenland wordt golfbaan, wordt horeca-gelegenheid, wordt de nummer-één trouwlocatie van nederland. en als de wind mee zit, kan je net zo goed een windmolen voor eigen gebruik neerzetten. ‘green village’ in nieuwegein kondigde de bouw van de molen aan en nodigde omwonenden uit voor een inloopbijeenkomst op tweede paasdag. angstvallig werd de datum (1 april 2013) niet genoemd.

‘green village’ en de wind

‘ik ook van jou’ klinkt in de wind

de mensen die dit vaker hoorden,

ze lachen al om deze woorden

en ’t briesje dat ze steeds weer vindt

het moest hier groener nog dan groen

de allerbeste trouwlocatie

gaf vooraf nog een presentatie,

met windmolens zou men wat doen

zo krijgt een huw’lijk pas wind mee

een feest wordt nog een leuker uitje

gemalen wind en soms een bruidje

wie zegt er op zo’n dag nog ‘nee’

voor wie wat kalmer trouwen wil,

geen tegenwinden wil riskeren,

een kwestie is ’t van agenderen,

wij adviseren 1 april

© ton de gruijter 

johanna uit jutphaas

ik kijk altijd even opzij als ik er langs kom. villa johanna aan de utrechtsestraatweg. rijksmonument. gebouwd rond 1930, en nog steeds blijft het iets futuristisch houden. smaken verschillen, maar ik vind het een prachtig gebouw, en wens het een lang bestaan toe. de witte muren, de opvallende ramen en de meisjesnaam prikkelen de fantasie.

johanna uit jutphaas

het maakt niet uit van vroeg of laat

ik weet dat zij er altijd staat,

johanna met haar witte wangen

haar ogen zijn steevast gericht

op water, lucht en haar gezicht,

dat spreekt hier zwijgend van verlangen

zij laat de drukte langs zich gaan,

de haast van het modern bestaan

zij is symbool van vroeger jaren

’t is bijna of johanna vraagt

waar ’t bouwen steeds meer bodem plaagt

om rust en schoonheid te bewaren

© ton de gruijter