het komt uit de verf

mijn fiets kocht ik in het jaar 2000 en ik gebruik hem veel. ik ben zuinig op de spullen. alles werkt nog. goed onderhoud bij een fietsenmaker helpt. u begrijpt dat ik het jammer vind dat hier en daar de lak wat is beschadigd.

wanneer werd het vernieuwde centrum geopend? dat moet afgelopen april geweest zijn. ook daar zie ik al wat beschadigde lak. op de nog maar net in gebruik zijnde fietsenrekken (fietsparkeersystemen zegt men wel eens) zijn plekken zichtbaar die alleen maar vraagtekens oproepen.

het komt uit de verf!

ik vraag me toch af, welke kwast

ontwierp de standaards op die plek

en stelde voor ons fietsenrek

de hardheid van de laksoort vast?

het blanke staal is al te zien

de verflaag breekt en bladdert weg

is ’t fietsrek soms –maar da’s dan pech!-

niet voor een fiets bedoeld misschien?

want fietsers zetten met een smak

het rijwiel tegen rekken aan

zo is het denk ik hier gegaan

zo’n fietser heeft aan alles lak

© ton de gruijter 

de dappere fietser

de laatste week van juli. voorgenomen werd in deze week één van de knelpunten van de fietsroute op de noordstedeweg aan te pakken. dat is mooi. en verder komt er een brainstormsessie om te bezien hoe de gevaarlijke situatie op de kruising met de doorslagbrug kan worden aangepakt. gelet op de eerdere ongevallen is dat geen overbodige luxe, zeker wanneer straks de scholieren weer massaal door de stad zwermen. men mag wel heldenbloed hebben om in de spits te fietsen.

de dappere fietser

soms durf ik alles, vrees ik niets

ik ga dan naar de doorslagbrug,

er overheen en dan weer terug

een rondje centrum op de fiets

de paden zijn hier ‘schaafwondrood’

met kruis en streep in ‘pleisterwit’

een boodschap die verscholen zit

de trappers voelen hier als lood

en toch ga ik hier op de fiets

van ’t park tot richting huis de geer

daar draai ik weer voor nog een keer

soms durf ik alles, vrees ik niets

© ton de gruijter

tokkelbaan bij 'down under'

vakantietijd! en nu? naar verre streken of blijft u in de buurt? ook dat kan. wie langs de plettenburgerbaan het woongebied verlaat en tussen de bedrijventerreinen steeds meer het gevoel krijgt ‘waar gaat dit heen’, hoeft slechts af te slaan bij de ravensewetering. daar hebben we ‘down under’, geschikt voor strandzitten, drankjes drinken of het beoefenen van de meest uiteenlopende watersporten. ze hebben daar zelfs een nieuwe tokkelbaan. wat dat is moet u maar eens gaan uitproberen.

tokkelbaan bij ‘down under’

u kunt hier zitten in het zand

of ’t water op en koppie onder

genoeg te doen hier bij ‘down under’

vooral als ook het zonlicht brandt

voor surfen, boarden, kinderfeest

of in een tube vanaf de vlonder

zelfs eten kan hier, ’t is bijzonder

wat men op de menukaart leest

wat leuk, zo’n recreatieplas

en zo dichtbij, het is geen wonder

dat niemand zegt ‘het kan wel zonder’

nee, lekker sporten, dan een glas

wel sneu was ‘t voor die gitarist

die ‘tokkelbaan’ las bij ‘down under’

hij wou dat wel, want hij zat zonder

hij had zich in de tekst vergist

© ton de gruijter 

de evolutie

tuin ‘de evolutie’, gelegen in het ijsselbos, is niet meer vrij toegankelijk. wel is er voor groepen –beperkt- de mogelijkheid op afspraak langs te gaan en bij evenementen, zoals bijvoorbeeld de ‘kunstgein atelierroute’ is de tuin te bezoeken. bent u dan in de gelegenheid, aarzel dan niet. een bijzonder fraaie tuin, met veel zorg aangelegd en onderhouden. de naam van de tuin is een knipoog naar een aanwezig kunstwerk, de serie van mens-achtigen in verschillende stadia van ontwikkeling. er is veel meer kunst, die in mooi evenwicht met beplanting en kleur verrast. de tuin is een aansporing met respect met de natuur om te gaan.

de evolutie

wat was het dat de mens bewoog

niet overal zoiets te doen

zoals het hier gemaakt is, groen

en bloei, met zachte hand en oog

dit hier is kunst, een paradijs

of op dezelfde leest geschoeid

met liefde, zorg en onvermoeid

gevormd, de geest gaat hier op reis

‘de evolutie’ heet het hier,

maar het is meer, een eerbetoon

aan d’ aarde die hier wonderschoon

een rustpunt is voor plant en dier

ik ga weer weg, het leven wacht

’t geluid van wegverkeer klinkt door

de evolutie gaat maar door

en heeft soms al te veel gebracht

© ton de gruijter 

vlamdalisme

dat moet toch geen gewoonte worden. alweer een brandend geluidsscherm. een vreemde hobby, gevaarlijk, slecht voor de nachtrust en het herstel kost anderen geld. zou dat nu echt een goed gevoel geven? is het een apart soort dapperheid? of…wat te denken van het feit dat omstanders een jongen en een meisje zagen wegrennen… zou het dan toch kunnen dat…?

vlamdalisme

sirenes snijden door de nacht

de brandweer nieuwegein rukt uit

een scherm voor ’t weren van geluid

krult om van vuur en smelt al zacht

’t is niet de eerste keer, zo’n vuur

maar wie steekt toch die vlammen aan

en rent er dan heel stoer vandaan

en vlucht naar huis in ’t nacht’lijk uur?

een onbekende pyromaan

hij zoekt niet echt publiciteit

en roept niet – is ’t bescheidenheid?-

‘da’s míjn fik, dat heb ík gedaan!’

of klopt het; was ’t een jeugdig stel

die kussen gingen in de berm

en schrokken van het vlammend scherm?

dan kusten zij wel heel erg fel

© ton de gruijter

linielanding

wie op de plattegrond kijkt, ziet allemaal stevige straatnamen in ‘het klooster’. ook de ‘verzorgingsplaatsen’ bij de afslag liegen er niet om. ‘de kroon’ en ‘de knoest’. vanuit de stad is dat de route die naar ‘de linielanding’ voert, een opmerkelijk rustig gebied aan de grens van nieuwegein. vanuit de linielanding kan worden gewandeld, gefietst, en u kunt er ook goede producten kopen of wat eten en drinken. toen ik er was stapten net twee mensen uit de auto die de fietsen klaarmaakten. dat dus!

linielanding

heldhaftig klinkt het, kroon en knoest

met regiment en bataljon

alsof men kwaad verwachten kon

van verre stammen, wild en woest

want tullen, walen, houtenaar

bewonen immers ’t grensgebied

maar onrust, nee, dat vreest men niet

in vreemden ziet men geen gevaar

het krijgslied klinkt: ‘hajé, hajé’

hier vecht men tegen ‘onbekend’

en lokt bezoek voor een moment;

‘kom van de snelweg naar benee’

men toont hier graag het schone land

met uitzicht, rust, een goed gevoel

hoe vredig is het strijdgewoel

nu hier de linie is geland

© ton de gruijter 

plettenburg's punt

volgens mij is er maar één volkstuinencomplex met een passende straatnaam. in de punt van plettenburg ligt de tuindersverening ‘a.t.v. galecop’ aan het eind van de tuiniersdijk. dan heb je net even wat meer. ik heb wel vaker aangegeven dat ik geen groene vingers heb, maar groene ogen heb ik wél, ik kan er goed naar kijken en deze plek vind ik reuze mooi, zo tussen de kanalen, naast aangemeerde schepen. wie niet tuiniert kan met bewondering kijken naar de bouwwerken, opgetrokken uit materialen die hier nog uitstekend een doel dienen.

plettenburg’s punt

die oudere planken, zo’n golfplaat, de deur

’t werd elders geen nut meer gegund

maar hier draagt het bij aan de sfeer, aan de kleur           

van plettenburg’s volkstuin, de punt

de punt die beschut door kanalen en sloot

en extra beschermd door een hek

ontvouwt aan de groenmens wat d’ aarde hen bood,

aan kenners van planten en stek

zo wroet men hier blij, de nagelrand zwart

en groeit er de groente of plant

zelfs leken die langsgaan zijn warm in het hart

‘het is hier een mooi stukje land’

© ton de gruijter