drie putten in hoog zandveld

jaja, een groene gemeente met een grijs hart. al voordat de bodem is afgeschild worden de komende patiowoningen in hoog zandveld te koop aangeboden. dat winkelcentrum, dat heeft nut, die kerk, die is tamelijk rank, maar die school is wel erg breed, en nu weer de nieuwe woningen. straks wordt hier alleen nog maar gewoond en gaan we naar elders om van het groen te genieten. zullen we voorzichtig zijn met de rest van onze grond?

drie putten in hoog zandveld

de stedeling, die weet vaak niet

de naam van grassen of gewas

en daarom staat bij deze plas

een bord met daarop ‘put met riet’

dat is de rietput leest men hier

maar soms kan men een put niet zien

zo mist de wensput hier misschien

effect, ten koste van ‘t plezier

want dat er straks een bouwput komt

in het plantsoen dat ‘lotus’ heet,

is zekerheid, terwijl men weet

dat menigeen de tenen kromt

© ton de gruijter 

struikelgevaar

bij de emmabrug staat een attent waarschuwingsbord. ‘struikelgevaar’, voorzien van een ernstig uitroepteken. ‘wat aardig’ dacht ik altijd, maar enige tijd geleden is mij het echte gevaar duidelijk geworden. een later toegevoegd streng onderbord verbiedt het zwemmen. wie hier struikelt en in het water valt, die heeft een groot probleem.

struikelgevaar

wie wandelt bij de emmabrug

kan dat het best behoedzaam doen

voorzichtig moet het, schoen voor schoen

en bovenal niet al te vlug

wie de balans verliest en valt

heeft kans op schaafwond of op buil

de kleren stuk, of minstens vuil,

dat ’s als men op de straatsteen knalt

wie verder rolt, in plons of kolk

moet wachten op een natte dood

(omdat men ’t zwemmen hier verbood)

of hopen op hulpvaardig volk

© ton de gruijter

schieten op schapen

een goed acteur, rutger hauer. met genoegen keken we naar ‘soldaat van oranje’, symbool van hen die in de oorlog nederland verlieten en later vaak terugkeerden. (ze vluchtten zelfs via teheran of bombay.) en ook naar ‘bruidsvlucht’, het verhaal van nederlanders die om economische redenen na de oorlog vertrokken. voor nederlandse begrippen waren er veel die naar alle windstreken gingen.

maar nu, de wereld brandt weer, en nu zijn wij ontvangende partij. dat levert een zwaar proces op van zoeken en zorg. ook in nieuwegein blijkt dat de druk toeneemt en dat elk besluit nooit iedereen tevreden kan stellen. ook ik ben bezorgd. misschien wel het meest voor het uit onvrede over één kam scheren. natuurlijk maken we kennis met kwade geesten. maar ook met goede. laten we wijsheid vinden.

schieten op schapen

de beelden uit krant of journaal

van mensen die hoopten op democratie

beroerden ons nog, er was toen empathie

voor wie het geweer vreesde, kogel of kolf

het komt nu dichtbij, zij zijn hier

we raken bezorgd, en we weten niet hoe

het lijkt ook te veel; ‘moet dat hier wel naar toe?’

maar mijden we branding uit angst voor een golf?

onzekerheid drukt ons gemoed

‘ze komen hier niet met een éénduidig doel!’

en daar zijn we bang voor, ’t bezwaart ons gevoel

straks schieten we schapen uit angst voor de wolf

© ton de gruijter

( de foto is van een pand waar mogelijk tijdelijk statushouders worden gehuisvest, het houdt de gemoederen bezig, het ligt midden in een woonwijk en er wonen momenteel mensen op basis van anti-kraak. )

wat bewoog is verstild

het beeld ‘under pressure’ van ben van helden bij het park kokkeboogaard heeft niet echt een duidelijke betekenis. in het boekje ‘kunstroute door nieuwegein’ noemt men flessen, scheppen of roeispanen. het doel van het kunstwerk is echter helder, er kan naar gekeken worden, het is nog de moeite waard ook!

wat bewoog is verstild

zijn dit de riemen waar ‘k mee roeien moet?

maar nee! het water is door groen omzoomd,

hier staat geen varensgast die droomt

van ’t ruige spel van eb en vloed

zijn dit de spaden waar ‘k mee scheppen kan?

ach nee! de grond is hier bebouwde kom

dat ploegt men niet eenvoudig om

dus hier is ook geen landbouwman

hier is te zien wat u als kijker wilt

en soms beroert het dan een enkeling

dat ziet men aan de mijmering;

‘wat ooit bewoog is nu verstild’

© ton de gruijter 

aan het overeind

de heemstedebrug heeft de gemoederen lang bezig gehouden. komt de brug? ja, de brug komt. hoera, de brug is er. de brug wordt door de tourdirecteur geopend. de brug verbindt nieuwegein met houten. houten? niemand vertelt dat er eerst een vergeten stuk nieuwegein wordt bereikt, met mooie paden, boerderijen en de batterijen aan de overeindseweg. het is dus primair een brug van hier naar hier, en dan pas naar daar. wel mooi, die af- of oprit aan de overkant. slingert net als een bergetappe.

aan het overeind

o oever, o oever, wat lag u ver weg

maar nu zit u vast aan de brug

vergeten gebieden zijn t’rug

wat knap van die lui van de wegenaanleg

o fraai stukje land, ons treft wel helaas blaam

u blijkt niet echt interessant

een onbemind stuk lijkt u, want

de wegwijzers noemen u niet bij de naam

wellicht bent u blij met dat richtingenbord;

waar rust heerst wordt te vaak verstoord

dan blijft u het best ongehoord

als houten het doel van de fietsroute wordt

© ton de gruijter 

herberg

recent presenteerde cda-raadslid renée blom haar boek ‘wethouder, wij willen..’ in ‘smaak & stijl’. omdat ik geen reclame maak, zal ik de naam verder niet noemen. wel wil ik aandacht besteden aan deze locatie. ik fiets vaak langs de ‘galecopperzoom’ en schreef in maart ‘galecop aan zee’ over een stukje grond hier vlakbij. nu blijkt dat dít etablissement ooit een scheveningse strandtent was. en zo heeft alles met alles te maken. ’t is ook belangrijk, een herberg op de grens van stad en wat er buiten ligt.

de herberg

wanneer ik ooit de stad verlaat,

dan rest mij slechts nog woestenij

met vreemde dieren in een wei,

een bijna onverlichte straat

wanneer ik aan de rand verwijl

en moed verzamel voor mijn reis,

dan neem ik graag nog drank en spijs,

een laatst genot in smaak en stijl

wanneer ik weer de stad aandoe,

is deze herberg d’ eerste plek

die ‘k zie, dan heb ik vast weer trek

en ben ik aan gastvrijheid toe

© ton de gruijter 

paal en perk

ik wist eerst niet wat het was. dat hoeft ook niet wanneer je fietst, dan neem je de omgeving voor wat het is en je vindt het mooi of niet. ik vind het mooi. het blijken de vroegere ophangpalen te zijn voor een reservesluisdeur, niet meer in gebruik. ze dreigen te verdwijnen wanneer de beatrixsluis en het kanaal worden verbreed. ik vrees voor rechte lijnen in plaats van het beetje bochtige sluispad. ook de kazemat en kleine sluis bij de schalkwijksche wetering moeten verplaatst worden. de belofte dat er groen gebied komt doet mij vrezen voor het totaal aan groen.

paal en perk

er staan twee palen langs het pad

nu zonder functie, maar wel mooi

maar schoonheid valt te vaak ten prooi

aan groeizucht van het rijk, de stad

en zo moet kazemat en sluis

voor ’t breed kanaal ook op de schop

dit fraai gebied gaat op z’n kop;

voel ik me dan hier nog wel thuis?

ik vrees de voortgang van al ’t werk

begrijp ook wel dat het soms moet

maar ergens woelt in mijn gemoed;

wie weet straks nog van ‘paal en perk’

© ton de gruijter