woensdag 27 maart 2013

de krul




natuurlijk weet u het al, er is al aandacht aan besteed. ‘de krul’ is terug in de stad. een andere plek, en dat roept verschillende emoties op, van jubel tot gruw. ik hoor bij de mooivinders. eerlijkheidshalve meld ik wel, dat ik ‘de krul’ wandelend beter kan zien dan autorijdend, en ze staat op één van de drukkere doorgangsroutes. maar goed, het kunstwerk van frans de boer en marja de boer-lichtveld blinkt weer als vanouds. hoe lang dat duurt?

de krul

nu toont zij ons weer haar gezicht
gedaan is eind’lijk haar verbanning
weer zien we de beheerste spanning
die in haar vorm besloten ligt

nu splijt zij ’t heen-en-weer-verkeer
zij blinkt voor hen die langs haar moeten
als knipoog in de daagse route
de krul, de krul, zij staat er weer!

en als haar glans straks wordt verhuld
door fijnstof en door vieze gassen
dan seint zij ons om op te passen,
da’s ook een taak die zij vervult

© ton de gruijter 

woensdag 20 maart 2013

het klooster




bedrijventerrein ‘het klooster’ ziet er nog wat onontgonnen uit. veel wegen gaan nog nergens heen, er is veel grond (met ingezaaid gras, staat op borden te lezen). slechts enkele contouren van de toekomst zijn zichtbaar, zoals het v&d distributie-centrum. wanneer je leest dat bij boringen een vindplaats uit de ijzertijd is aangetroffen, is er in dit nog desolate landschap weinig fantasie voor nodig te bedenken dat ook v&d is opgegraven. maar dat verandert, de plannen voor een duurzaam bedrijventerrein zijn groots.

het klooster

het klooster richt zich op wat komen gaat
er liggen nog wat ordeloze stenen
maar binnenkort zijn die wellicht verdwenen
en vormen zij trottoirs hier of een straat

’t is ver van ‘t stadshart, dus haast ongemerkt
klinkt hier de taal van kaders en van plannen,
krioelt het hier van dik gehelmde mannen,
gestaag wordt hier gemeten en gewerkt

nadat men v&d verborgen vond,
blijft men geclaimde kavels opensnijden
er wordt geboord, gehakt, geen medelijden
er ligt nog veel meer toekomst in de grond

en dan zo’n weg, die nu nog strandt in gras,
die doelloosheid duurt eigenlijk maar even
straks bruist het continu van kloosterleven,
een nieuwe orde achter dubbel glas

© ton de gruijter


woensdag 13 maart 2013

taskforce 'tally ho'




u heeft het gelezen of gehoord. wellicht heeft u het gemerkt. in de strijd tegen criminaliteit roept de gemeente hondenbezitters op alert te zijn in de buurt die zij zo goed kennen. er worden zelfs speciale ‘clinics’ georganiseerd, zodat u gericht leert observeren. klinkt goed, een project, een clinic, een beloofde terugkoppeling. er worden nog geen honden van gemeentewege verstrekt. en het woord ‘taskforce’ heb ik nog niet gezien, maar dat lijkt een kwestie van tijd.

taskforce ‘tally ho’

in nieuwegein klinkt plots geblaf
er is wat reuring vlak bij city
passanten roepen ‘kijk, daar zit ie!
die wordt gepakt, die krijgt zijn straf’

en ‘tally ho’ klinkt door de straat
‘de handen af van huis en boedel
want anders lossen wij het roedel
en jagen wij op d’ onverlaat

dan bellen wij de hermandad
dan zal het hier van fluitjes snerpen
dan zal men ’t grauw in ’t celblok werpen’
en ‘tally ho’ klinkt door de stad

© ton de gruijter 

woensdag 6 maart 2013

uniq




enige tijd geleden opende wethouder reusch de eerste (en vooralsnog enige) boekspot in nieuwegein. een boekspot is een plek waar men boeken die men niet meer leest, kan stallen. andere lezers kunnen daar gratis titels uitzoeken. een mooi initiatief om vooral jongere mensen aan het lezen te krijgen en te houden. de boekspot is te vinden in basisschool ‘uniq’ aan de deldenseschans nummer 2.

uniq

het boek is uit, de kaft slaat dicht
voor u is ’t nu slechts oud papier
maar ’t gaf u urenlang plezier,
de blik verruimd, de geest verlicht

naar nieuwe handen mag het gaan
naar nieuwe lezers mag ’t op zoek
een langer leven krijgt een boek
als ’t in de boekspot mag gaan staan

’t idee is uiterst sympathiek
‘geniet van lezen is ’t parool’
de eerste boekspot staat op school
de eerste nog, en dus uniq

© ton de gruijter 

woensdag 27 februari 2013

noorderveld




nee, het is geen plek waar men graag komt. en toch horen dit soort plekken bij de gang van zaken als het leven zelf. ik heb daar vanuit mijn vorige werkkring droeve handen geschud. en nu kwam ik er in de herfst op een gewone dag langs en ging eens kijken, terwijl er geen andere bedrijvigheid was dan het plegen van onderhoud. dat gebeurde, voor zover ik het waarnam, rustig, respectvol en zorgvuldig. dat stemt goed.

noorderveld

en als de dagen zijn geteld,
en wat gegund werd is verstreken
dan zal men hier nog één maal spreken
in zwaar besef op ’t noorderveld

dan wacht omarmend haast de grond
of urnenwand om te bezoeken
geschreven wordt dan in de boeken
‘dag lief, het is nu afgerond’

het vallend blad, dat hier verdort
terwijl het veld ons wil beloven
dat, men wil het nog niet geloven,
het ieder jaar weer lente wordt

© ton de gruijter 

woensdag 20 februari 2013

gluren bij de buren




vorig jaar werd voor de eerste maal ‘gluren bij de buren’ in nieuwegein georganiseerd. het was een succes, en dit jaar wordt er dan ook met plezier uitgekeken naar de tweede editie. op zondag 24 februari kunt u op 32 adressen genieten van concerten en voordrachten in ongekend intieme sfeer. het evenement is gratis! u vindt waarschijnlijk posters en flyers, verspreid over de stad, anders kunt u informatie te over vinden op de site. veel plezier gewenst!

gluren bij de buren.

en zondag wordt een fraaie dag
in setjes van steeds halve uren
kunt u gaan gluren bij de buren
wat op een doorsnee dag niet mag

en sterker nog, een open deur
zegt dat u welkom bent daar binnen
u kunt er kleine kunsten minnen,
verwelkomd door een koffiegeur

bescheiden is’t, maar toch verwent
de stad de huizen en de mensen
misschien ziet u de dunne grenzen
zo tussen klein en groot talent

 © ton de gruijter 

woensdag 13 februari 2013

unfair




met ‘what’s another year’ won johnny logan in 1980 het songfestival. ‘wat maakt een jaar nog uit’ zouden wij zeggen. moest ik aan denken toen, bijna exact een jaar na de opening, bekend werd dat lunchroom ‘fair’s’ haar deuren in het stadshuis moet sluiten en gaat mikken op heropening in ‘de nieuwe baten’. kans gekregen, niet verzilverd? misrekening van meet af aan? aan het lot van de markt overgelaten? zoals gebruikelijk heb ik er geen verstand van.

unfair

een fraaie plek in het stadshuis
wat had men meer nog kunnen wensen
het zou hier bruisen van de mensen
uiteind’lijk bleek het plan niet pluis

’t zou meer zijn dan een lunchroom sec
hier zouden loopbaankansen groeien,
hier zouden mensen leren, bloeien
’t idee was helemaal niet gek

een jaartje maar kreeg het de kans
maar dan voorspelt een analyse
zo doorgaan levert slechts verliezen
dat staat niet goed op de balans

te duur blijkt het, een brug te ver
en ‘fair’s’ moet het stadshuis verlaten
de kosten vragen nieuwe baten
het klopt wellicht, maar ’t voelt unfair

© ton de gruijter