boer zoekt gebouw

dat de geschiedenis zich (deels) herhaalt blijkt uit de plannen voor stadslandbouw. men overweegt lege panden hiervoor te benutten, te beginnen aan de randen van cityplaza. tja, dan zet het mogelijk door, dat zie ik ook aan de randen van mijn haargrens. tevens blijkt dat regeren ook op gemeentelijk niveau vooruitzien is. waar ooit grote gebouwen naast het stadshuis zouden verrijzen ligt al een vrolijk grasje te wachten op gewas. ik voorzie grote veranderingen.

boer zoekt gebouw

het ‘boeren, burgers, buitenlui’

wordt weer de term die alles dekt

want men verbouwt hier opgewekt

van kool en biet tot prei en ui

als dat een beetje aan wil slaan,

dan vraagt dat ruimte voor de groei

gewassen staan het best in bloei

wanneer er geen gebouwen staan

het wordt hier haast als ’t vroeger was

jutphaas en vreeswijk, akkergrond,

en daar waar ooit een centrum stond

resteert een imposante kas

© ton de gruijter 

windpark nieuwegein

over niet al te lange tijd wordt de officiële opening van het windpark nieuwegein op bedrijventerrein ‘het klooster’ verwacht. dat had nogal wat voeten in de aarde. de bouw werd zelfs geplaagd door –jawel- harde wind. wind laat niet met zich spotten. dat er straks vijf molens staan is het resultaat van waar monnikenwerk. mooie naam, windpark.

windpark nieuwegein

een vader nadert met een kind

en zegt: ‘zie jij het windpark daar?

het klinkt misschien een beetje raar

maar ’t is een park, alleen voor wind’

het kind denkt aan een dierentuin

met aap of zebra, wildebeest

het krabt, diep denkend en bedeesd

een tijd lang op z’n kinderkruin

‘ik snap het’ zegt het; ‘als het waait

dan roept de baas van ‘t park “ho, stop!

ach wind toch, wind je niet zo op,

kijk eens hoe streng de molen draait”

de wieken houden j’ aan de grond

de winters zijn dan niet meer kil

de stad is eindelijk windstil

omdat men slim dit park uitvond’

© ton de gruijter

tismijn vreeswijk

vorig jaar mocht ik een keer meevaren op de sleper van schipper henk kok. nu word ik al zeeziek van een kopje thee, ik ben een landrot en ik kwam dus in een voor mij vreemde wereld terecht. ik zag op de onderzijde van de boei ‘vreeswijk’ staan, dus vroeg ik of de boot zo heette. fijntjes werd mij de bovenzijde van de boei getoond, waar ‘tismijn’ stond. dat is de naam. nu, althans, want de boot droeg vele namen, net als haar huidige thuishaven.

tismijn vreeswijk

de ‘lema’, ‘struzer’, ‘dieu donné,

of ‘puffin billy’, ‘breesaap’, ‘piet’

de sleper denk ik boeit het niet,

die vaart trouw met de schipper mee

dan voelt men d’ ingehouden kracht

van al dat koper, hout en staal

de motor gromt, want het kanaal

of andersoortig water wacht

zo is’ t, wat zegt een naam dan nog

als alles is zoals ’t moet zijn

dan vaart het maar naar nieuwegein

u weet wel; tismijn vreeswijk toch

© ton de gruijter

adopteer een rotonde!

toen de bedenker van de rotonde werkte aan zijn geesteskind zou hij nooit hebben vermoed dat haar nazaten in het brave nieuwegein dag en nacht op straat zouden leven. gelukkig heeft deze stad oog voor dit ongerief en al langere tijd wordt men opgeroepen tot het adopteren van rotondes. dat de nood hoog is blijkt uit de uitnodigende, maar ook dwingende borden met de tekst ‘adopteer een rotonde.nu’. nu! nu!

hopelijk is alles en iedereen hier binnenkort weer op het rechte pad.

adopteer een rotonde!

het sneue lot van zo’n rotonde,

dat gaat al lang door merg en been

men draait al jaren er omheen

en zeg nu zelf, dat is toch zonde

’t is vast heel zwaar op straat te leven

bekeken door wie langs haar gaan

het valt niet licht aan zo’n bestaan

een richting, nieuwe koers te geven

nu tracht men door het adopteren

van al wat stuurloos is op straat

iets moois te doen; zijn wij in staat

op tijd het droeve tij te keren?

© ton de gruijter 

blauw op straat

men zegt wel ‘uitrollen’ wanneer voorgenomen beleid wordt geïmplementeerd. zo klonk het ook toen de burgers in staat werden gesteld het papierafval aan huis in fraaie containers te dumpen. heel de stad klonk van de vrolijke wieltjes over straat. op de afvalkalender staat wanneer deze containers worden geleegd. heeft u deze kalender niet? dat klopt. bijna alles wordt namelijk digitaal gemeld tegenwoordig. papieren info is ouderwets. slijten die bakken ook niet zo snel.

blauw op straat

het leek bedoeld voor uw gemak;

containers voor het oud papier

zodat het schoon en net blijft hier

persoonlijk denk ik; ‘wat een bak!’

straks worden zij weer opgehaald

en in de opslag neergezet

d’ moderne mens leest op het net,

papier is immers achterhaald

maar als er toch nog eentje staat,

dan dient het plots een ander doel

’t verhoogt het veiligheidsgevoel

‘er is nu wel meer blauw op straat’

© ton de gruijter 

kunst voor de jeugd

op 10 en 11 januari waren er niet alleen veel live optredens in het centrum, kunstencentrum de kom had ook de deuren geopend zodat men kennis kon maken met docenten en hun creatieve vak. zo was er muziek, dans en beeldende vormgeving. dat werd goed bezocht. ik hoef er dus niks over te schrijven, toch doe ik het, omdat ik hoop dat de aanwezigen ook overgaan tot het inschrijven van hun kinderen. en de afwezigen ook. kunst moet!

kunst voor de jeugd

‘het voelt nog zwaar, zo’n instrument

de snaren zijn nog vreemd en strak

of zijn mijn vingers nog te zwak?

ik snap ook niks van die docent

die leest muziek en weet dan ook

meteen hoe alles klinken moet

word ik misschien ooit ook zo goed

met jazz of blues, klassiek of folk?’

ach ouders, help uw kind hier dóór

ook die docent begon heel jong

maar speelt nu zomaar elke song

dat is een streling voor het oor

verleen uw kroost de goede gunst

te leren van muziek of dans

onthoud ze niet de mooie kans

om op te groeien met de kunst

© ton de gruijter 

het kwakkelen is gedaan!

ineens zag ik het. een paaltje in het perk bij kerkgebouw de bron aan de buizerdlaan. wellicht stond het er al lang, wellicht zijn er meer, maar het idee dat warmte en koude geregeld kunnen worden geeft hoop. ik moest ook even terugdenken aan de nieuwjaarsrede van de burgemeester, waarin kort werd aangestipt dat de gemeente met klachten werd overladen toen de winter zich van haar gladde kant liet zien.

het kwakkelen is gedaan!

u weet, de zomer is te nat

en herfst en lente zijn te saai

een warme winter lijkt dan fraai,

maar soms is het een dagje glad

wat zou het dan toch heerlijk zijn

wanneer de mens voor weer en wind

een regelmechaniek uitvindt,

een nouveauté voor nieuwegein

wanneer de mens dat toch eens kon,

een knop voor warm, een knop voor koud

de temp’ratuur waar men van houdt,

dat komt wel héél dicht bij de bron

© ton de gruijter